প্ৰশ্নৱলী

ভাব-বিষয়ক :

১। (ক) সময়ক কিহৰ লগত তুলনা কৰিব পাৰি?
উত্তৰ : সময়ক নদীৰ সোঁতৰ লগত তুলনা কৰিব পাৰি।

(খ) কিহৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি সময় ভাগ কৰা হয়?
উত্তৰ : সময় ভাগ কৰা হয় কাৰ্যসূচী, ঘটনা আৰু প্ৰকৃতিৰ গতি-বিধিৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি।

(গ) সময়ৰ ডাঙৰ ভাগবোৰ কি কি?
উত্তৰ : সময়ৰ ডাঙৰ ভাগ হৈছে যুগ, কল্প আৰু শতাব্দী।

(ঘ) সময়ৰ দণ্ড, পল, অনুপলক কি বোলা হয়?
উত্তৰ : সময়ৰ সৰু ভাগক দণ্ড, পল আৰু অনুপল বুলি কোৱা হয়।

(ঙ) সময় কি গতিত ঘূৰে?
উত্তৰ : সময় বৃত্তাকাৰ গতিত ঘূৰে।

২। তাৎপৰ্য ব্যাখ্যা কৰা :

(ক) এলেহুৱাৰ দিন নাযায় নুপুৱায়।
উত্তৰ : এই উক্তিৰ তাৎপৰ্য হৈছে সময়ৰ অনুভূতি কৰ্মৰ লগত জড়িত। যি মানুহ এলেহুৱা বা কৰ্মবিহীন, তেওঁৰ বাবে সময় পাৰ হোৱাটো অতি কঠিন যেন লাগে। প্ৰতিটো মুহূৰ্ত যেন দীঘলীয়া আৰু অৰ্থহীন হৈ পৰে। কিন্তু ইয়াৰ বিপৰীতে, যিজন মানুহ কৰ্মঠ আৰু ব্যস্ত, তেওঁৰ বাবে দিনবোৰ চকুত পতাৰ দৰেই পাৰ হৈ যায়। গতিকে, কৰ্মই সময়ক গতিশীল কৰি তোলে আৰু ইয়াক অৰ্থপূৰ্ণ কৰি তোলে।

(খ) মানুহৰ এক কল্পই ব্ৰহ্মাৰ এদিন।
উত্তৰ : এই উক্তিৰ জৰিয়তে সময়ৰ বিশালতা আৰু আপেক্ষিকতাৰ ধাৰণা প্ৰকাশ পাইছে। হিন্দু ধৰ্মীয় বিশ্বাস অনুসৰি, মানুহৰ সহস্ৰ বছৰৰ সময় ব্ৰহ্মাৰ মাত্ৰ এদিনৰ সমান। ইয়াৰ দ্বাৰা বুজোৱা হৈছে যে সময়ৰ প্ৰকৃত জোখ কোনো একক মানদণ্ডৰে কৰিব নোৱাৰি, ই দৃষ্টিভংগী আৰু অস্তিত্বৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে। এই উক্তিটোৱে মানুহৰ জীৱনৰ ক্ষণভংগুৰতা আৰু বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ বিশাল সময় পৰিধিৰ এক তুলনা দাঙি ধৰিছে।

(গ) কৰ্মৰ মাজেদি সময়ৰ গতি ধৰিব পাৰি।
উত্তৰ : সময়ৰ প্ৰকৃত মূল্য আৰু গতিশীলতা কেৱল কৰ্মৰ জৰিয়তেহে অনুভৱ কৰিব পাৰি। যেতিয়া এজন মানুহে কোনো কামত ব্যস্ত থাকে, তেতিয়া তেওঁ সময়ৰ গতি সহজে ধৰিব পাৰে। কামৰ অবিহনে সময় কেৱল এক শূন্য মাত্ৰা যেন লাগে। কৰ্মই সময়ক এক উদ্দেশ্য আৰু লক্ষ্য প্ৰদান কৰে। সেয়েহে, সময়ক সঁচাকৈয়ে বুজিবলৈ আৰু তাৰ মূল্য দিবলৈ হ’লে আমি কৰ্মৰ সৈতে জড়িত হ’ব লাগিব।

৩। পাঠটিৰ লেখকৰ সাহিত্যৰাজিৰ পৰিচয় দিয়া।
উত্তৰ : এই পাঠটিৰ লেখক হৈছে বিশিষ্ট সাহিত্যিক নীলমণি ফুকন (১৮৮০-১৯৭৮)। তেওঁ ডিব্ৰুগড়ত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল আৰু সাহিত্যৰ উপৰিও সমাজসেৱা আৰু ৰাজনীতিতো জড়িত আছিল। তেওঁৰ সাহিত্যৰাজিৰ ভিতৰত উল্লেখযোগ্য হৈছে— সাহিত্য-কলা, চিন্তামণি, জ্যোতিকণা, মানসী, আৰু সন্ধানী। ইয়াৰ উপৰিও, তেওঁ আলোচনী আৰু ন-জোন কাকতৰ সম্পাদক আছিল আৰু ১৯৪৪ চনত অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতিৰ পদো অলংকৃত কৰিছিল।

৪। চাৰিটা-পাঁচোটা বাক্যত উত্তৰ দিয়া :

(ক) প্রাকৃতিক জগত বুলিলে কাক বুজায়?
উত্তৰ : প্ৰাকৃতিক জগত বুলিলে আমাৰ চৌদিশে থকা গছ-গছনি, পাহাৰ-পৰ্বত, নৈ-নদী আৰু জীৱ-জন্তুৰ বিশাল পৃথিৱীখনক বুজায়। সূৰ্যোদয় আৰু সূৰ্যাস্ত, দিন আৰু ৰাতিৰ পৰিৱৰ্তন, ঋতুৰ আগমন আৰু যোৱা, চৰাই-চিৰিকটিৰ মাত আৰু আচৰণ আদি সকলোবোৰ প্ৰাকৃতিক জগতৰ অংশ। এই সকলোবোৰে মিলি এক নিৰ্দিষ্ট নিয়মেৰে চলে আৰু ইয়াৰ মাজেৰেই মানুহে সময়ৰ ধাৰণা কৰিছিল।

(খ) কোনে ঘটনাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি কিদৰে সময় ভাগ কৰিব পাৰি?
উত্তৰ : সময়ক কেৱল প্ৰাকৃতিকভাৱেই নহয়, মানুহৰ দ্বাৰা সংঘটিত হোৱা বিভিন্ন ঘটনাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰিও ভাগ কৰিব পাৰি। উদাহৰণস্বৰূপে, ইতিহাসত হোৱা যুদ্ধ-বিগ্ৰহ, ৰাজত্বকাল, বিভিন্ন ধৰ্মীয় আন্দোলনৰ সময়ছোৱা, বা শিল্প আৰু সাহিত্যৰ উন্নতিৰ যুগ ইত্যাদি। এইবোৰ ঘটনাৰ আধাৰত সময়ক যুগ, শতাব্দী বা অন্য ধৰণে ভাগ কৰা হয়। ইয়াৰ ফলত মানুহে ইতিহাস অধ্যয়ন কৰাত সুবিধা পায়।

(গ) লক্ষণাক্ৰান্ত মানে কি?
উত্তৰ : ‘লক্ষণাক্ৰান্ত’ মানে হৈছে এনে এক সময় যি বিশেষ লক্ষণ বা বৈশিষ্ট্যৰে চিহ্নিত। যেনেকৈ, ইতিহাসৰ প্ৰতিটো যুগৰ একোটা নিজস্ব লক্ষণ বা পৰিচয় থাকে। উদাহৰণস্বৰূপে, ৰজাৰ শাসনকালৰ লক্ষণ বেলেগ, স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ যুগৰ লক্ষণ বেলেগ। এই লক্ষণবোৰৰ দ্বাৰা সময়ৰ সেই বিশেষ ভাগটো চিহ্নিত কৰা হয়।

(ঘ) বিজ্ঞানৰ আৱিষ্কাৰৰ আগতে মানুহে কিহৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি সময় সম্পৰ্কে অৱগত হৈছিল?
উত্তৰ : বিজ্ঞানৰ আৱিষ্কাৰৰ আগতে মানুহে সময় নিৰ্ণয় কৰাৰ বাবে সম্পূৰ্ণৰূপে প্ৰকৃতিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিছিল। তেওঁলোকে সূৰ্যৰ গতি লক্ষ্য কৰি দিন আৰু ৰাতিৰ পৰিৱৰ্তন বুজিছিল। গছ-গছনিৰ পাত সৰা, কুঁহিপাত ওলোৱা, ফুল ফুলা আৰু সৰা আদিৰ পৰা ঋতুৰ আগমন আৰু যোৱা নিৰ্ণয় কৰিছিল। ইয়াৰ উপৰিও, পখীৰ মাত আৰু জীৱ-জন্তুৰ আচৰণ আদিৰ পৰাও সময়ৰ বিষয়ে জ্ঞান লাভ কৰিছিল।

৫। অন্তৰ্নিহিত ভাব বিশ্লেষণ কৰা :

(ক) সময়ৰ এই ভাগবিলাক বিশেষ বিশেষ লক্ষণাক্ৰান্ত।
উত্তৰ : এই উক্তিৰ অন্তৰ্নিহিত ভাব হ’ল যে সময় কেৱল এক অবিচ্ছিন্ন ধাৰা নহয়, বৰঞ্চ ইয়াৰ প্ৰতিটো ভাগেই একোটা বিশেষ লক্ষণ বা চিন বহন কৰে। যুগ, শতাব্দী, বা অন্যান্য ঐতিহাসিক কালখণ্ডবোৰ সেই সময়ছোৱাৰ প্ৰধান ঘটনা, সামাজিক অৱস্থা, বা সংস্কৃতিৰ দ্বাৰা নিৰ্ধাৰিত হয়। এইবোৰে ইতিহাসৰ প্ৰতিটো অধ্যায়ক সুকীয়া চিনাকি দিয়ে আৰু সেই সময়ছোৱাৰ সম্পূৰ্ণ ছবি এখন দাঙি ধৰে।

(খ) সময়ৰ টিকনিডাল হেনো আগফালে।
উত্তৰ : সাধাৰণতে মানুহৰ টিকনি পিছফালে থাকে, যি ধৰিব পৰা যায়। কিন্তু এই উক্তিটোৰ দ্বাৰা বুজোৱা হৈছে যে সময়ৰ টিকনিডাল হেনো আগফালে থাকে, যি ধৰিব নোৱাৰি। ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে যে সময় সদায় আগলৈ গতি কৰি থাকে আৰু ইয়াক ৰখাই ৰখা বা নিয়ন্ত্ৰণ কৰা অসম্ভৱ। আমি যদি সময়ৰ লগে লগে নচলোঁ, তেন্তে আমি পিছ পৰি ৰ’ম। সেয়েহে, সময়ক সদ্ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ আমি সদায় আগতীয়াকৈ প্ৰস্তুত থাকিব লাগে।

(গ) সময়ৰ জোখ কামতহে, ঘড়ীৰ কাঁইটকেইডালত নাই।
উত্তৰ : এই উক্তিৰ গভীৰ অৰ্থ হ’ল যে সময়ৰ প্ৰকৃত মূল্য ঘড়ীৰ কাঁইটত নহয়, বৰঞ্চ কৰ্মৰ মাজতহে নিহিত হৈ থাকে। কেৱল ঘড়ী চাই সময় পাৰ কৰিলে সেই সময়ৰ কোনো মূল্য নাথাকে। কিন্তু যেতিয়া মানুহে কোনো ফলপ্ৰসূ কাম কৰে, তেতিয়া তেওঁ সময়ৰ প্ৰকৃত অৰ্থ অনুভৱ কৰে। কৰ্মই সময়ক অৰ্থপূৰ্ণ কৰি তোলে আৰু জীৱনক লক্ষ্যপূৰ্ণ কৰি তোলে।

(ঘ) সময় অমূল্য ধন বোলা কথাষাৰ সঁচা।
উত্তৰ : সময়ক অমূল্য ধন বোলা কথাষাৰ অতি সঁচা। কাৰণ সময়ক হেৰুৱালে আমি ইয়াক কেতিয়াও ঘূৰাই আনিব নোৱাৰোঁ। সময়ৰ উপযুক্ত ব্যৱহাৰে এজন মানুহক উন্নত আৰু সফল কৰি তোলে। যদি কোনোবাই সময়ৰ অপব্যৱহাৰ কৰে, তেন্তে তেওঁ কেৱল সময়কেই হেৰুৱায় নহয়, বৰং ধন-সম্পদ, জ্ঞান আৰু জীৱনৰ অন্যান্য সুযোগো হেৰুৱায়। সেয়েহে, সময়ৰ প্ৰতিটো মুহূৰ্তৰ মূল্য দিয়াটো অতি আৱশ্যক।

৬। প্রাকৃতিক জগতৰ গতি-বিধিবোৰ কি কি? কেনেকৈ এই গতি-বিধিৰ দ্বাৰা সময় নিৰ্ণয় কৰিব পাৰি?
উত্তৰ : প্ৰাকৃতিক জগতৰ বহুতো গতি-বিধি আছে যিবোৰৰ দ্বাৰা মানুহে সময় নিৰ্ণয় কৰিব পাৰিছিল। ইয়াৰ ভিতৰত উল্লেখযোগ্য হৈছে চৰাইৰ মাত, গছত কুঁহিপাত ওলোৱা, ফুল ফুলা আৰু সৰা, দিনৰ পোহৰৰ পৰিৱৰ্তন, সূৰ্যৰ অৱস্থান, সন্ধিয়া গৰু-ম’হৰ জাক ঘৰলৈ উভতি অহাৰ সময়, আৰু দোকমোকালিতে কুকুৰাৰ ডাক। এইবোৰ লক্ষণ লক্ষ্য কৰি মানুহে ঋতু, দিন-ৰাতি, আৰু অন্যান্য সময়ৰ সঠিক জ্ঞান লাভ কৰিছিল। এইদৰে প্ৰকৃতি মানুহৰ বাবে এক ঘড়ীৰ দৰে কাম কৰিছিল।

৭। ‘নিয়মানুৱৰ্তিতা আৰু সময়ৰ সদ্ব্যৱহাৰ’ — ইয়াকে বিষয় হিচাপে লৈ এটি টোকা যুগুত কৰা।
উত্তৰ : মানৱ জীৱনত সফলতাৰ মূল মন্ত্ৰ হৈছে নিয়মানুৱৰ্তিতা আৰু সময়ৰ সদ্ব্যৱহাৰ। যি মানুহে নিজৰ কাম-কাজ নিৰ্দিষ্ট নিয়ম আৰু সময়মতে কৰে, তেওঁৰ জীৱন সুশৃংখলিত হয়। সময়ৰ সঠিক ব্যৱহাৰে আমাক সময়মতে সকলো কাম সম্পন্ন কৰাত সহায় কৰে। এজন ছাত্ৰই যদি পৰীক্ষাৰ আগতে নিয়মমতে পঢ়া-শুনা কৰে, তেন্তে তেওঁ ভাল ফল পাব পাৰে। ঠিক তেনেকৈ, জীৱনৰ প্ৰতিটো ক্ষেত্ৰতে উন্নতি কৰিবলৈ সময়ৰ সদ্ব্যৱহাৰ অত্যাৱশ্যক। যি মানুহে সময়ৰ অপব্যৱহাৰ কৰে, তেওঁ কেৱল নিজৰ সময় নষ্ট নকৰে, বৰং জীৱনৰ সুযোগবোৰো হেৰুৱায়। সেয়েহে, আমি সকলোৱে সময়ৰ মূল্য বুজি ইয়াক নিয়মানুসৰি ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা উচিত।

ভাষা-বিষয়ক

৮। ভাব সম্প্ৰসাৰণ কৰা :

(ক) আইৰো বাৰ্তা গংগাৰো যাত্ৰা।
উত্তৰ : আইৰ উপদেশ আৰু গংগাৰ যাত্ৰা দুয়োটাই একেটা লক্ষ্যত ধাবমান — জীৱনক শুদ্ধ আৰু সঠিক দিশত নিয়াৰ বাবে।

(খ) ৰাইজে নখ জোকাৰিলে নৈ বয়।
উত্তৰ : ৰাইজৰ প্ৰচেষ্টাই সকলো কাম সফল কৰি তোলে। জনশক্তি একেলগ হ’লে প্ৰকাণ্ড শক্তি সৃষ্টি হয়।

(গ) সময়ৰ শৰ মাৰিব নাজানিলে শৰ পহুৰ মঙহ খাবলৈ আশা কৰা মিছা।
উত্তৰ : সময়ত কাম নকৰিলে লাভ আশা কৰা অর্থহীন। সঠিক সময়ত চেষ্টা কৰিলে তেহে সফলতা লাভ হয়।

৯। সন্ধি ভাঙা :

• শকাব্দ = শক + অৱদ
• খ্ৰীষ্টাব্দ = খ্ৰীষ্ট + অৱদ
• শংকৰাব্দ = শংকৰ + অৱদ
• চৈতন্যাব্দ = চৈতন্য + অৱদ
• লক্ষণাত্ৰান্ত = লক্ষণ + আাত্ৰান্ত
• কল্পান্তৰ = কল্প + অন্তৰ
• কৰায়ত্ত = কৰ + আয়ত্ত
• মনস্তাপ = মন + স্তাপ

১০। পাঠটিত থকা কেইটামান যুৰীয়া শব্দ ব্যৱহাৰ কৰি বাক্য সাজা।
উত্তৰ :

• সময় অমূল্য ধন।
• নিয়মেৰে কাম কৰিলে সফলতা নিশ্চিত।
• মহাপুৰুষে নিজৰ জীৱনত সময়ৰ সঠিক ব্যৱহাৰ কৰিছিল।

১১। সময়ৰ সদ্ব্যৱহাৰ কৰি তুমি কেনেদৰে উপকৃত হৈছা— ইয়াকে জনাই তুমি তোমাৰ আইতাৰালৈ এখন চিঠি লিখা।

উত্তৰ :

প্ৰিয় আইতা,
নমস্কাৰ লওঁ। মই মোৰ অধ্যয়নত সময়ৰ সদ্ব্যৱহাৰ কৰি ভাল ফল পাবলৈ সক্ষম হৈছো। প্ৰতিদিনে সময় ভাগ কৰি পঢ়া, খেলাধূলা আৰু বিশ্ৰাম লওঁ। এই নিয়মৰ বাবে মোৰ মনোযোগ আৰু ফলাফল দুয়ো উন্নত হৈছে। আপুনি সদায় মোৰ বাবে আশীৰ্বাদ কৰিব।
আপোনাৰ নাতি/নাতনী,