(ক)‘বজ্ৰৰ গৰ্জনে বক্ষ উজাৰি ক’লে,

তোমাৰ কাম্য কি কোৱা?

মই ক’লোঁ, বজ্ৰ তোমাৰ

শক্তিশালী উদাত্ত কণ্ঠটি দিয়া।’

উত্তৰ: এই অংশত কবিয়ে বজ্ৰৰ গৰ্জনৰ জৰিয়তে নিজৰ অন্তৰৰ আকাংক্ষা ব্যক্ত কৰিছে। বজ্ৰৰ প্ৰচণ্ড গৰ্জন যেন মানুহৰ মাজত নিস্তব্ধতা ভাঙি এক নতুন শক্তিৰ সঞ্চাৰ কৰিব পৰা এক প্ৰতীক। কবিয়ে সেই বজ্ৰৰ দৰেই এক শক্তিশালী আৰু উদাত্ত কণ্ঠ বিচাৰিছে, যি কেৱল মাত্ৰ এটা শব্দ নহয়, বৰঞ্চ মানুহক প্ৰেৰণা দিব পৰা, অন্যায়ৰ বিৰুদ্ধে থিয় হ’ব পৰা আৰু সমাজৰ কল্যাণৰ বাবে নিজৰ সৃষ্টিশীলতাক ব্যৱহাৰ কৰিব পৰা এক প্ৰবল শক্তি। কবিয়ে এই শক্তিৰে মানুহৰ মনত সাহস আৰু আশাৰ বাণী বিলাব বিচাৰে।

(খ) ‘সেয়েহে আকাশ তুমি দিব যদি খুজিছাই

সংকীৰ্ণতা এৰি দিয়া

অৱদান-ৰূপে তোমাৰ পূৰ্ণ বিশালতা

দিয়া যদি আজিয়েই দিয়া।’

উত্তৰ: এই অংশত কবিয়ে আকাশক উদ্দেশ্যি এক গভীৰ আহ্বান জনাইছে। তেওঁ বুজাইছে যে যদি আকাশ সঁচাকৈয়ে কিবা দান কৰিব বিচাৰে, তেন্তে সেই দান কোনো সংকীৰ্ণ বা সীমিত বিষয় হ’ব নালাগে। বৰঞ্চ, তেওঁ আকাশৰ সীমাহীনতা আৰু বিশালতা বিচাৰিছে। এই বিশালতা কেৱল ভৌতিকভাৱেই নহয়, মনৰ উদাৰতা আৰু মানসিকতাৰো প্ৰতীক। কবিয়ে আকাশৰ পৰা এই বিশালতা গ্ৰহণ কৰি নিজৰ সৃষ্টি আৰু কৰ্মৰ জৰিয়তে মানুহৰ মাজত উদাৰতা আৰু ঐক্যৰ ভাব জগাই তুলিব বিচাৰে। তেওঁৰ এই আহ্বান তাৎক্ষণিক আৰু প্ৰণালীবদ্ধ, কিয়নো তেওঁ এই বিশালতা ‘আজি’য়েই বিচাৰিছে, যি কামৰ প্ৰতি তেওঁৰ আগ্ৰহ আৰু প্ৰস্তুতিৰ গভীৰতা সূচায়।

(গ) ‘মহাকাশে দিলে মোক বিশাল দৃষ্টি

আৰু ধুমুহাই প্ৰচণ্ড শক্তি

বজই দিলে মোক উদাত্ত কণ্ঠ

আৰু দিলে সাহসৰ যুক্তি।’

উত্তৰ: এই অংশত কবিয়ে প্ৰকৃতিৰ বিভিন্ন উপাদানে তেওঁক কি কি শক্তি প্ৰদান কৰিলে তাৰ এক সুন্দৰ বৰ্ণনা দিছে। তেওঁ কৈছে যে মহাকাশে তেওঁক এনে এক বিশাল দৃষ্টিভংগী দিলে, যাৰ জৰিয়তে তেওঁ মানৱতাৰ সমস্যাসমূহক এক বৃহত্তৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত চাব পাৰিলে। ধুমুহাই তেওঁক প্ৰচণ্ড শক্তি দিলে, যিয়ে বাধা আৰু প্ৰত্যাহ্বানৰ মুখামুখি হ’বলৈ তেওঁক সাজু কৰিলে। বজ্ৰৰ দৰে তেওঁ এক উদাত্ত আৰু শক্তিশালী কণ্ঠ লাভ কৰিলে, যি জনসাধাৰণক প্ৰভাৱিত কৰিব পাৰে। লগতে, বজ্ৰই তেওঁক সাহসৰ যুক্তিও দিলে, যিয়ে তেওঁক অন্যায়ৰ বিৰুদ্ধে যুক্তিৰে থিয় হ’বলৈ প্ৰেৰণা যোগালে। এই সকলো শক্তিৰে কবিয়ে নিজকে মানৱতাৰ কল্যাণৰ বাবে উৎসৰ্গিত কৰিব পাৰিছিল।

(ঘ) ‘মুমূৰ্যু মানৱক জীৱনৰ বিদ্যুৎ

কিঞ্চিতো যদি দিব পাৰোঁ

আকাশ, ধুমুহা আৰু বজ্ৰক

তাৰ বাবে প্ৰণিপাত কৰোঁ।’

উত্তৰ: এই অংশত কবিয়ে নিজৰ কৰ্ম আৰু প্ৰকৃতিৰ প্ৰতি গভীৰ কৃতজ্ঞতা প্ৰকাশ কৰিছে। তেওঁ উপলব্ধি কৰিছে যে তেওঁ যিবিলাক শক্তি লাভ কৰিছে, তাৰ অন্তিম লক্ষ্য হৈছে মৃতপ্ৰায় বা নিৰাশ মানুহক নতুনকৈ জীৱনৰ আশা আৰু শক্তি দিয়া। তেওঁৰ বাবে এইটোৱেই আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ কাম। যদি তেওঁ এই সৰু কামটোও সফলভাৱে কৰিব পাৰে, তেন্তে ইয়াৰ কৃতিত্ব তেওঁ সেই প্ৰকৃতিৰ শক্তিসমূহক দিব বিচাৰে, যিবিলাকে তেওঁক এই ক্ষমতা প্ৰদান কৰিছিল। তেওঁ আকাশ, ধুমুহা আৰু বজ্ৰক শ্ৰদ্ধা আৰু প্ৰণিপাত জনালে, কিয়নো তেওঁলোকৰ দানৰ জৰিয়তেহে তেওঁ মানুহৰ উপকাৰ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে। এই অংশই কবিৰ বিনয়, কৃতজ্ঞতা আৰু মানৱ কল্যাণৰ প্ৰতি থকা দায়বদ্ধতাৰ ভাৱ স্পষ্ট কৰি তোলে।