প্ৰশ্নৱলী

ভাব-বিষয়ক :

১। চমু উত্তৰ দিয়া :

(ক) কবিয়ে কিমান বছৰৰ আগতে মানুহজনক লগ পাইছিল?
উত্তৰ : কবিয়ে পঁচিশ বছৰৰ আগতে মানুহজনক লগ পাইছিল।

(খ) মানুহজনে কিয় নিজৰ ঘৰ বিচাৰি পোৱা নাছিল?
উত্তৰ : মানুহজনে গধূলি সময়ত কুকুৰীকণা হোৱা বাবে নিজৰ ঘৰ বিচাৰি পোৱা নাছিল।

(গ) মানুহজনে নিজৰ ঘৰৰ পদূলি ক’ত বিচাৰিছিল?
উত্তৰ : মানুহজনে নঙলামুখত নিজৰ ঘৰৰ পদূলি বিচাৰিছিল।

(ঘ) মানুহজনৰ ঘৰৰ দীঁতিত কিহে নমস্কাৰৰ ভংগীত আছিল?
উত্তৰ : মানুহজনৰ ঘৰৰ দীঁতিত বাঁহৰ আগলি নমস্কাৰৰ ভংগীত আছিল।

(ঙ) কবিয়ে কোন সময়ত মানুহজনক লগ পাইছিল?
উত্তৰ : কবিয়ে গধূলি সময়ত মানুহজনক লগ পাইছিল।

২। সাতমহলীয়া ঘৰৰ বাহিৰত ৰৈ থকা মানুহজনে কবিৰ স’তে কি কি কথা পাতিছিল তোমাৰ নিজৰ কথাৰে লিখা।
উত্তৰ : মানুহজনে কবিক কৈছিল যে ইয়াত ধন-সম্পদ থকা সত্ত্বেও ভাৰাঘৰ বিচাৰি পোৱা কঠিন। ইয়াত কোনো মানুহৰ সংহতি নাই, মৰিলে দাহ কৰিবলৈও এজন মানুহ পোৱা নাযায়। ইয়াৰ অৰ্থ — নগৰীয় জীৱন ধনীৰ বাবে হলেও মানবিক মৰমৰ অভাৱত একেলগীয়া আৰু শূন্য।

৩। ‘দৃশ্যান্তৰ’ কবিতাটোৰ মূলভাৱ লিখা।
উত্তৰ : কবিতাটোৰ মূলভাৱ হ’ল গ্ৰাম্য জীৱনৰ শান্তি আৰু নগৰীয় জীৱনৰ অশান্তিৰ তুলনা। প্ৰকৃতিৰ কোলাহত জীৱনৰ প্ৰকৃত স্বাদ থাকে, কিন্তু নগৰৰ যান্ত্ৰিক জীৱন মানুহক একেলগীয়া কৰি তোলে।

৪। “বৰ শান্তিত আছোঁ এই পঁজাটিত।” — কোনে, কিয় এইদৰে কৈছিল? কথাযাৰৰ অন্তৰ্নিহিত ভাৱ মোকলাই লিখা।
উত্তৰ : এই কথা কবিয়ে গধূলি সময়ত লগ পোৱা কুকুৰীকণা মানুহজনৰ মুখেৰে কৈছে। তেওঁৰ সাদাসিধা পঁজা-ঘৰত তেওঁ শান্তিত আছিল। ইয়াৰ অন্তৰ্নিহিত ভাৱ হ’ল — দুখ-কষ্টৰ মাজতো প্ৰকৃতিৰ সান্নিধ্য আৰু সৰল জীৱনত মানুহে শান্তি পায়।

৫। ‘হেৰা অচিনাকি মানুহজন, তোমাক কি লাগেহে ইয়াত ?’ — কোনে কিয় কবিক এনেদৰে সুধিছে বুজাই লিখা।
উত্তৰ : এই কথা নগৰৰ সাতমহলীয়া অট্টালিকাৰ আগত লগ পোৱা মানুহজনে কবিক কৈছিল। তেওঁ সন্দেহ কৰিছিল যে কবিয়ে ধনৰ লোভত ইয়ালৈ আহিছে নেকি। ইয়াৰ দ্বাৰাই প্ৰকাশ পাইছে নগৰীয়া মানুহৰ একেলগীয়া, সন্দেহ আৰু অবিশ্বাসৰ মনোভাৱ।

৬। ‘দৃশ্যান্তৰ’ কবিতাটোৰ কবিগৰাকীৰ চমু পৰিচয় দিয়া।
উত্তৰ : কবি হৰেকৃষ্ণ ডেকাৰ জন্ম ১৯৪৩ চনত তিনিচুকীয়াত হৈছিল। গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ইংৰাজীত এম.এ. পাশ কৰিছিল। তেওঁ অসমীয়া সাহিত্যৰ নামজোঁৱা কবি, গল্পকাৰ আৰু আলোচক। তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য কাব্যগ্ৰন্থ ৰাতিৰ শোভাযাত্ৰা, আন এজন আদিৰ লগতে মৃত্যুদণ্ড, বন্দীয়াৰ আদি গল্পগ্ৰন্থ আছে। উপন্যাস আগস্তুক আৰু বহু অনুবাদ গ্ৰন্থো তেওঁৰ কৃতিত্ব। সাহিত্য অকাডেমী বঁটা (১৯৮৭), কথাবঁটা (১৯৯৬) আৰু অসম উপত্যকা সাহিত্য বঁটা (২০১০)তেও ভূষিত হৈছিল।

৭। ব্যাখ্যা কৰা ঃ

(ক) “মৰিলে দাহ কৰিবলৈও এজন মানুহ নাই!”

উত্তৰ : এই পংক্তিত কবিয়ে নগৰীয় জীৱনৰ কঠোৰ বাস্তৱতা আৰু একাকীত্বৰ ছবি অংকন কৰিছে। নগৰত মানুহৰ ভিৰ থাকিলেও নিজৰ মাজত আন্তৰিকতা, মমতা আৰু সম্বন্ধ খুব কম থাকে। মানুহবোৰৰ ব্যস্ত জীৱন আৰু স্বার্থপৰ মনোভাবৰ কাৰণে পৰস্পৰৰ ওচৰত প্ৰকৃত সহায় পোৱা কঠিন হয়। সেইবাবে কবিয়ে বুজাইছে যে নগৰত মানুহে মৰিলে দাহ কৰিবলৈও এজন বন্ধু বা সহায় পোৱা নাযায়। এই পংক্তিয়ে নগৰীয় জীৱনৰ শূন্যতা আৰু মানৱীয় মূল্যবোধৰ অভাৱ স্পষ্ট কৰিছে।

(খ) “যখৰ পোৱালিহঁতে কাক কোনে চায়।”

উত্তৰ : এই পংক্তিত কবিয়ে লোভী আৰু স্বার্থপৰ মানুহৰ প্ৰকৃতি দাঙি ধৰিছে। যখৰ দৰে ধন-সম্পদেৰে ভৰপূৰ মানুহৰ পোৱালিহঁতে কাহাৰো প্ৰতি সঁচা মৰম বা সহানুভূতি প্ৰদৰ্শন নকৰে। তেওঁলোকে কেৱল নিজৰ ধন-সম্পত্তিৰ চিন্তাত মগ্ন থাকে আৰু আনৰ দুখ-কষ্টৰ প্ৰতি উদাসীন হৈ পৰে। সমাজৰ পৰা তেনে মানুহ একপ্ৰকাৰ বিচ্ছিন্ন হৈ পৰে। কবিয়ে ইয়াৰ জৰিয়তে সমাজত লোভ-স্বাৰ্থৰ ফলত সৃষ্টি হোৱা অমানৱিকতাৰ দিশ উজ্জ্বল কৰিছে।

(গ) “এই কংক্ৰীটৰ হাবিখনত তেওঁক বিচাৰি নাপালো আৰু।”

উত্তৰ : এই পংক্তিত কবিয়ে আধুনিক নগৰ সভ্যতাৰ যান্ত্ৰিক দিশৰ প্ৰতিকৃতি দাঙি ধৰিছে। কংক্ৰীটৰ অট্টালিকা আৰু উঁচা-উঁচা দেৱালৰ মাজত মানুহৰ জীৱন আবদ্ধ হৈ পৰিছে। নগৰীয়া হাহাকাৰৰ মাজত মানুহজন মানুহৰ মাজতে অদৃশ্য হৈ যায়। তেওঁৰ নিজস্বতা, আন্তৰিকতা আৰু মানৱীয়তা হেৰাই যায়। কবিয়ে দেখুৱাইছে যে নগৰীয় জীৱন মানৱক যান্ত্ৰিক কৰি তোলে, য’ত নিজৰ স্বকীয়তা আৰু মানৱিক মৰমৰ কোনো ঠাই নাথাকে।

ভাষা-বিষয়ক :

১। বিপৰীত শব্দ লিখা ঃ

• কেঁচা ↔ পকা
• গধূলি ↔ প্ৰভাত
• পোহৰ ↔ আঁধাৰ
• শান্তি ↔ অশান্তি
• ৰূপ ↔ বিকৃতি

২। এটাকৈ সমাৰ্থক শব্দ লিখা ঃ

• জোন → চন্দ্ৰ
• ঘৰ → গৃহ
• চৰা → পক্ষী
• দাহ → দগ্ধ
• উভতি → প্ৰত্যাবর্তন

৩। নঞর্থক শব্দ গঠন কৰা ঃ

• শান্তি → অশান্তি
• চিনাকি → অচিনাকি
• সহায় → অসহায়

৪। ‘নমস্কাৰ’ শব্দটো সন্ধি ভাঙিলে হ’ব — নমঃ + কাৰ। এইদৰে আন চাৰিটা শব্দ লিখা ঃ

• পূৰ্ণিমা → পূৰ্ণ + ইমা
• মহাত্মা → মহৎ + আত্মা
• দেহাত্মা → দেহ + আত্মা
• বিশ্বনাথ → বিশ্ব + নাথ