প্ৰশ্নৱলী

ভাব-বিষয়ক :

১। অতি চমু প্রশ্নৰ উত্তৰ লিখা :

১। অতি চমু উত্তৰ দিয়া ঃ

(ক) মানুহৰ সুখ-দুখৰ আচল কথা কি?
উত্তৰ : সুখ-দুখৰ আসল কাৰণ হ’ল মানুহৰ মন।

(খ) কেনেকুৱা ধৰণৰ ভাবে মানুহক তললৈ বুৰায় বুলি কবিয়ে কৈছে?
উত্তৰ : “মই-মোৰ” স্বাৰ্থপৰ ভাবেই মানুহক তললৈ বুৰায়।

(গ) নিস্বাৰ্থৰ বাট কেনেকুৱা?
উত্তৰ : নিস্বাৰ্থৰ বাট সুগন্ধি ফুলেৰে ভৰা সেন্দুৰীয়া আলিৰ দৰে।

(ঘ) কবি আনন্দ চন্দ্ৰ আগৰৱালাক কিয় ‘ভাঙনি কৌৱৰ’ বুলি কোৱা হয়?
উত্তৰ : তেওঁ বহু ইংৰাজী কবিতা সুৱলাকৈ অসমীয়ালৈ ভাঙনি কৰিছিল। সেইবাবে তাক ‘ভাঙনি কৌৱৰ’ বুলি কোৱা হয়।

(ঙ) কাক আপোন কৰিব পাৰিলে সংসাৰত দুখ নাই বুলি কবিয়ে ব্যক্ত কৰিছে?
উত্তৰ : আন মানুহক আপোন কৰিব পাৰিলে সংসাৰত দুখ নাই বুলি কবিয়ে কৈছে।

(চ) কবিৰ মতে প্রকৃত সুখ কেনেকৈ পাব পাৰি?
উত্তৰ : স্বাৰ্থ ত্যাগ কৰি, আনৰ বাবে খাটি, নিস্বাৰ্থ জীৱন যাপন কৰিলে প্রকৃত সুখ লাভ হয়।

২। কবিতাটোৰ মূল কথাখিনি নিজৰ ভাষাত লিখা।
উত্তৰ : এই কবিতাত কবিয়ে মূল কথা দিছে যে সত্যিকাৰ সুখ কেতিয়াও স্বাৰ্থপৰ কামত বা নিজৰ মাত্ৰ বাবে পোৱা নাযায়। জীৱন আনন্দদায়ক হয় তেতিয়াই যেতিয়া মানুহ নিস্বাৰ্থভাৱে কাম কৰে, অৰ্থাৎ নিজৰ সুবিধা ত্যাগ কৰি আনৰ বাবে খাটে। যদি মানুহে সকলোকে আপোন বুলি ভাবি সহায়-সুবিধা আগবঢ়ায়, তেন্তে সেই জীৱনেই প্ৰকৃত সুখৰ পথ। স্বাৰ্থপৰ মানুহে কেৱল নিজৰ সুবিধাৰ পিছে দৌৰে আৰু শেষত দুখৰ পথত পৰে, কিন্তু নিস্বাৰ্থভাৱে অন্যৰ বাবে খাটা মানুহৰ জীৱন আনন্দ, শান্তি আৰু মানৱীয়তাৰে পৰিপূৰ্ণ হয়।

৩। ব্যাখ্যা কৰা :

(ক) অকল নিজৰ নিমিত্তে নহয়
আমাৰ জীৱন ভাই,
পৰৰ কাৰণে খাটিব পাৰিলে
সংসাৰ সুখৰ ঠাই।
উত্তৰ : এই শ্লোকত কবিয়ে বুজাইছে যে মানুহৰ জীৱন কেৱল নিজৰ বাবে নহয়। যদি মানুহে আনৰ হিতৰ বাবে খাটে, সহায় কৰে আৰু সংসাৰৰ কল্যাণ চিন্তা কৰে, তেন্তে ব্যক্তিগত সুখৰ লগতে পৰিয়াল আৰু সমাজৰ সুখো নিশ্চিত হয়। অৰ্থাৎ, নিজৰ সীমিত দৃষ্টি এৰি আনৰ মঙ্গলৰ বাবে কৰ্ম কৰিলে জীৱনত সত্যিকাৰ আনন্দ, শান্তি আৰু পৰিপূৰ্ণতা আহে, লগতে সমাজৰ মাজত মৰম আৰু সহযোগিতাৰ পৰিৱেশও সৃষ্টি হয়।

(খ) গাই-গোটা পেটে ভঁৰাল নহবা
লোকৰ দুখলৈ চোৱা,
মানুহৰ সেৱা মানুহৰ পূজা
পৱিত্ৰ বৰত লোৱা।
উত্তৰ : ইয়াত কবিয়ে সতর্ক কৰিছে যে কেৱল নিজৰ খাদ্য, সম্পদ বা সুবিধাৰ কথা ভাবিলে জীৱন সৰু আৰু সীমিত হৈ পৰে। অন্যৰ দুখ-কষ্ট, অসুবিধা আৰু প্ৰয়োজনৰ প্ৰতি লক্ষ্য দিবও জৰুৰী। আনৰ সেৱা কৰাটো আটাইতকৈ পৱিত্ৰ কৰ্ম, যেন কোনো দেবতাৰ পূজা কৰা। ই মানৱীয়তা, সহানুভূতি আৰু সমাজিক দায়িত্বৰ মূল্যবোধ বঢ়ায়, লগতে মানুহৰ মনক শুদ্ধ আৰু আনন্দময় কৰি তোলে।

(গ) স্বাৰ্থৰ বাটত দুখৰ কাঁইট
খোজেপতি বিন্ধে হুলে,
নিস্বাৰ্থৰ বাট সেন্দুৰীয়া আলি
সুগন্ধি কুসুম ফুলে।
উত্তৰ : ইয়াত কবিয়ে তুলনা কৰিছে স্বাৰ্থপৰ আৰু নিস্বাৰ্থ পথৰ মাজত। স্বাৰ্থপৰ পথত কেৱল দুখ, কষ্ট আৰু সমস্যা থাকে, যেন কাঁইটৰ মাজেৰে পদক্ষেপ। কিন্তু নিস্বাৰ্থ আৰু অন্যৰ কল্যাণৰ পথ সুন্দৰ, যেনে কুসুম ফুলেৰে আৰু সেউজীয়া, সুগন্ধি চাহৰ মাজেৰে পৰিপূৰ্ণ। নিস্বাৰ্থ কাম কৰি মানুহ আনন্দ, শান্তি, পূৰ্ণতা আৰু সামাজিক সম্মান লাভ কৰে, লগতে অন্তৰিক সন্তুষ্টি আৰু জীৱনৰ প্ৰকৃত অৰ্থ উপলব্ধি কৰে।

ভাষা-বিষয়ক ঃ

১। উদাহৰণটো চাই বাকীকেইটা কৰা ঃ
উদাহৰণ : আপোন == পৰ

• দুখ == সুখ
• স্বাৰ্থ == নিস্বাৰ্থ
• অভাৱ == প্ৰাচুৰ্য
• সন্তোষ == অসন্তোষ
• হাঁহি == কান্দোন

২। উদাহৰণটো চাই বাকীকেইটা কৰা ঃ
উদাহৰণ : সামৰথ == সামৰ্থ্য

• ধৰম == ধৰ্ম
• কৰম == কৰ্ম
• বিৰিখ == বৃক্ষ
• যতন == যত্ন
• মুকুতি == মুক্তি